zondag, augustus 22

Al twee jaar kijkt ze er reikhalzend naar uit. En maandag is het dan zover, Dieuwke mag voor het eerst naar school! Een uur voor we haar wegbrengen opeens een huilbui. Toch wel erg spannend allemaal. Het is wennen om weer los van elkaar verder te leven. De eerste week wandelen de kinderen elke nacht slaapdronken uit hun kamer op zoek naar ons. 's Ochtends liggen we dan weer knus met ons vieren in één bed.

Anderhalve week thuis. Ons Nederlandse leven draait weer, maar nog wel als een plaat op een te hoog toerental. En we kijken door een beslagen ruit naar buiten. De kleur is een beetje verdwenen. De kleur op onze huid verdwijnt overigens ook snel.
We worden gelukkig weer blij gemaakt door het weerzien met familie en vrienden. Die hebben we gemist.

Vandaag een dagje met Pieter-Bas en Marlies naar het strand. Eerst in de file bij Alkmaar en in de buurt van zee begint het ook nog te druppelen.
Aan het eind van de dag trekt het onverwacht open. Lekker volleyballen op het strand en spelen met de kinderen. In de avondzon eten we samen een hapje. In het Nederlandse leven valt er ook wel wat te genieten ;-)

[Bekijk/Geef Reactie]

woensdag, augustus 11

Twee uur voor terugkomst, tussenlanding in Madrid. De hele reis nog niet zo’n chaos meegemaakt. Dan de allerlaatste vlucht. We kijken elkaar even zuchtend aan. Mooi weer in Amsterdam horen we. En na een korte pauze vervolgt de piloot dat het over een uur zal gieten en donderen.

Na ruim een etmaal reizen de landing. Van bovenaf ziet Nederland er altijd waterig uit. En er komt nu nog meer bij.
Het is prettig thuiskomen op Schiphol. Snel naar de bagage. Mijn gitaar ontbreekt, maar komt na een tijdje toch van de band. We lopen gespannen naar de uitgang en versieren ons met veren uit Paaseiland. De douane kijkt er met een schuin oog naar. Zullen wel kippenveren zijn, mompelen ze. Dan het weerzien. Veel knuffels en een mooi spandoek.

Terug in ons huis. Voelt alsof we nooit weg zijn geweest. Vervreemdend.

[Bekijk/Geef Reactie]

maandag, augustus 9

Vanochtend wakker geworden met een onrustig gevoel. Ergens hoog in m'n maag. Laatste dag hier, laatste dag voordat we weer naar huis vliegen. Een gemengd gevoel. Dit was het dan, ons fantastische jaar op reis, met eindeloos veel vrijheid en teveel indrukken om nu te bevatten. Voorbij gegleden dit jaar, veel te snel. Maar ook heerlijk om weer thuis te komen. Om iedereen weer te zien. Ons huisje, een boterham met hagelslag, het Griftpark in de zon. Nou ja, er zal in Nederland toch af en toe ook wel zon zijn?

Naast me hinnikt een paard, twijfelt even, komt toch maar niet het internetcafé binnen. Paaseiland was een waardige laatste bestemming. Een plek die Maaike perse op onze wereldreis wilde aandoen en die de keuze voor vliegtickets en reisroute sterk bepaalde. Maaike had dus nogal wat verwachtingen. En zelfs Maaike was verrast door dit gekke, afgelegen eiland. Overal die enorme verstilde beelden, bijna 1000 in totaal. Verrassend weinig bekend over deze unieke cultuur, maar wel veel spannende verhalen. En het eiland is veel meer dan die beelden alleen. Prachtige kratermeren, ruige kliffen, resten van oude nederzettingen, grotten en een schrift dat nergens op lijkt en nog nooit is ontcijferd.

Morgen dus de hele lange vlucht terug. De herinneringen zullen over elkaar heen buitelen. Het gekke gevoel in mijn maag zal nog wel een tijdje blijven.

[Bekijk/Geef Reactie]

vrijdag, juli 23

Het contrast met het harde leven thuis wordt nu wel heel groot...
In Fiji was het al paradijselijk, maar in Aitutaki (Cook Islands) moeten we elkaar 's ochtends even knijpen. Om zeker te zijn dat we niet dromen.
Aitutaki is een koraalatol met een groenblauwe lagune. Denk aan de mooiste strandplaatjes die je ooit hebt gezien. En denk dan nog mooier.
Als we wakker worden kijken we over onze veranda naar ons privezitje boven het water. We lopen over het witte zand naar een andere flonder. Ondertussen verkneukelen we ons over de lekkere hapjes en fruitjes die staan te wachten. Dieuwke en Jippe vinden direct speelvriendjes, want er zijn hier meer jonge families.
Dan moeten we harde beslissingen nemen. Pakken we de kano, of stappen we op de catamaran voor een lagooncruise. Of blijven we gewoon zitten. Tot het tijd is voor de lunch.
Gisteravond "Island night", met een varken uit de ondergrondse steenoven. De varkens hier hebben geleerd om cocosnoten te eten en de echte slimmerds krijgen zelfs schelpen open. En dat is te proeven.
Na de toetjes beginnen de drums en stromen er dansers uit een klein vrachtwagentje. Rieten rokjes en razendsnelle heupen. Dieuwke en vooral Jippe dansen met grote ogen mee.

Morgennacht komen we alweer in Tahiti aan. Oh, wat gaat het nu snel.

[Bekijk/Geef Reactie]

zaterdag, juni 26

Tot voor kort was tijd een rekbaar begrip. Deze reis leek wel eindeloos te duren. Maar helaas, dat gevoel is nu aan het slijten. Over een week moet de camper worden ingeleverd. Nog 2000 km te gaan!
Onze inboedel past inmiddels niet meer in koffer en rugzak, dus we zijn aan het informeren naar verschepingsmogelijkheden. En dan nog ruim 5 weken in de Pacific; de slagroom op deze reistaart.
Weer goed gebruik gemaakt van de stadse faciliteiten. Een hele riedel nieuwe foto’s en een reisbijlage aan tekst. Enjoy!

[Bekijk/Geef Reactie]

donderdag, juni 24

We zijn terug in de superdeluxe camping bij Caïrns. Een paradijs voor de kinderen, met een enorme speeltuin en grote springkussens.
Vandaag een heel programma om Jippes verjaardag te vieren. Het zegt hem nog niet veel, maar als ie de slingers, de ballonnen en de cadeautjes ziet…
Ontbijt met zelfgebakken taart. Jippe scheurt zich door zijn cadeautjes heen. Daarna snel in de auto voor een treinrit door de prachtige heuvels achter Cairns. In een schattig stationnetje gelunched en na Jippes slaapje direct richting speeltuin. Net voor sluitingstijd een klein dierentuintje in, met kangoeroes die je mag voeren en Koala's die je kan aaien. In prachtig middaglicht met de kabelbaan (7,5 km!) terug.

[Bekijk/Geef Reactie]

woensdag, juni 23

We nemen het pondje over de Daintree river en rijden het regenwoud in. Bij Cape Kimberley verlaten we het asfalt, op weg naar het strand. Lekker rommelige camping. Net vrij kamperen, maar dan met stroom en andere gemakken.
We slepen weer met hout en happen vers gemaakte popcorn bij het vuur. We eten lekker buiten want het blijft gelukkig droog. Na het eten onder een koude douche. Jippe gilt de hele camping bij elkaar. Dieuwke zegt “lekker koud” en gaat er stoer onder staan.

Volgende dag reiken de wolken tot onze camper. Geen dag om op te staan. OK, zegt Dieuwke, dan gaan we wel “dollebollen” in bed. Toch een lekker dagje; beetje knutselen, spelen met de gitaar en met de kinderen. ’s Middags een lange wandeling over het strand. Jippe hobbelt langzaam maar zeker mee. Dieuwke oefent ondertussen letters in het zand. Met een beetje hulp kan ze haar naam schrijven.
Eind van de middag weer terug op ons plekje. Kampvuur weer aan, ook al miezert het nog steeds. Als de kinderen slapen wordt het even droog en praten we bij het kampvuur over het leven na deze reis. Per mail de vraag gekregen of ik hoofd zou willen worden van mijn afdeling met 40 consultants. Heel tastbaar nu dat het einde van onze reis nadert.
Uiteindelijk DHV maar eens gebeld. Zoals voorgenomen bedank ik voor de eer, maar al tijdens het gesprek slaat de twijfel toe.

We blijven nog een week staan op dit paradijslijke plekje. Jippe is erg vrolijk is zit geconcentreerd te spelen. Voor hem ook goed om wat langer op één plek te blijven. Bij Dieuwke merken we grappig genoeg dat ze een beetje ongedurig wordt van dit niets doen. Wij houden het niets doen zelf erg goed vol. Hoewel niets doen? Ik mijmer nog dagen over mijn besluit en over wat ik dan wel wil gaan doen in mijn werk.

[Bekijk/Geef Reactie]

woensdag, juni 9

Na de grote rots begint het grote rijden. Zo’n 3000 kilometer naar de oostkust. Onze laatste bestemming in Australië.
Eerste overnachting bij Devils Marbles. We zijn bepaald niet de enige in dit Nationale minipark, maar we staan prachtig. Eindelijk het hout gebruikt dat ik weken geleden al had verzameld. Biefstukje op het vuur, wat Turkse broodjes en maïskolfjes erbij. “Meer, meer”, zegt Jippe telkens als ie een maiskolfje heeft verslonden.

Volgende dag een reisrecord, bijna 800 km naar de mijnstad Mt Isa. Bij het eerste roadhouse in Queensland een bordje dat ons horloge een half uur en 5 jaar vooruit moet. Lijkt eerder 5 jaar achteruit, want de weg wordt slechter en éénbaans. De randen zijn steil en rafelig. Ernaast ligt los gravel waar je geacht wordt in te duiken als er een tegenligger komt. Stof en stenen springen alle kanten op. Vermoeiend rijden en weer een nieuwe barst in onze ruit.

Volgende dat rustiger programma. Na bezoek aan het splinternieuwe mijnmuseum rijden we naar West Leichhardt Cattle Station. Boerderij in overtreffende trap; 125.000 hectare en zo’n zesduizend koeien. We kunnen op een grasveldje staan net naast de homestead, het huis van de eigenaar. Geweldig uitzicht en oorverdovende vogels, andere koek dan die vreselijke caravan parks. Helaas zijn we net een paar dagen te vroeg. Volgende week gaan ze koeien merken, met helikopter en paarden.

Weer verder. Na uren rijden door het niets in Karumba opeens grote drukte. Honderden Australiërs op visvakantie, de grote volkssport hier. Eerste camping helemaal vol, bij de tweede nog net één plekje. Kort na aankomst de wekelijkse gratis visbarbie (bbq). Ziet er sfeervol uit, 240 man aan campingtafels en klapstoeltjes, met gekleurde lampjes in de bomen en een podium. We zijn de enige onder de 50, maar onze kinderen genieten zichtbaar en als er geklapt wordt doen ze uitbundig mee. Ook als de gangmaker vertelt dat er twee erge dingen zijn in het leven: "kinderen en huisdieren".
Na de vis is het bonte avond. Verkleedpartijen, moppentappers en een genante vertoning met een trillende stuntelaar die zo vals zingt dat er overal onderdrukt wordt gegrinnikt. Tijd om terug te gaan naar de camper.

Een paar dagen later. Bij Mt Surprise wagen we ons aan nog zo’n typisch Australisch tijdverdrijf, “gemfossicking”. ’s Ochtends kopen we een permit, krijgen we een routekaartje en horen we hoe je topaas kunt vinden. We krijgen pikhouwelen, scheppen en een zeef mee. Eerst 40 km hobbelen door cattleland. Af en toe een watermolen met verzameld vee. De aarde is weer dieprood.
Tegen de middag bereiken we O’Brien Creek. We picknicken in de idyllische kreek, met overal vlinders om ons heen. Daarna veelbelovende plekjes zoeken in de droge bedding, scheppen en zeven. We vinden zowaar een topaasje. Alleen jammer dat het eigenlijk helemaal niet zulke mooie steen is, dat topaas ;-)
’s Avonds naar een veld waarop de schatzoekers mogen kamperen. Eerst met ons allen hout zoeken. Trots tilt Jippe zijn stronkje naar de vuurplek. Het vuur gebruiken we om worstjes te braden. Ze smaken goddelijk. Daarna het houtvuurtje onder het stookvat opporren en met ons allen onder een heerlijk warme douche.

[Bekijk/Geef Reactie]

dinsdag, juni 1

Net op bezoek geweest bij de grote rode rots. Vroeger Ayers Rock genaamd en na overhandiging van het gebied aan de aboriginals omgedoopt tot Uluru.
Het was grijs weer en de campers staan dagelijks in grote rijen voor de officieel toegewezen sunset area. De omgeving was nauwelijks herkenbaar als woestijn, na alle regen van de afgelopen tijd. Alle reden voor teleurstelling dus. Maar nee, het blijft indrukwekkend en het ziet er elke dag weer anders uit. En als toetje kregen we nog een fantastische zonsondergang ook!





Morgen gaan we weer op zoek naar de zon. Over een paar dagen aan het strand in Cairns. Kunnen de fleeces hopelijk weer in de kast...


[Bekijk/Geef Reactie]

zaterdag, mei 22

Camper nog steeds in de garage en dus tijd om weer wat fotootjes over te pompen. Weer veel natuurplaatjes, met af en toe een bosfluitje erbij. En als je na de 'NT Top End' en 'WA Noord Kimberley' secties nog niet verzadigd bent, dan staat bij 'WA Noordkust' nog een klein toetje. Kamelentocht over het strand, verplichte attractie in Broome.

Hoop dat jullie allemaal lekker Hemelvaartvakantie aan het vieren zijn. Knuffels vanuit Darwin!

[Bekijk/Geef Reactie]


de grote bosfluitreis :: Bezoeken
This page is powered by Blogger. Isn't yours?